Nostalgia – หนังสือปกเขียว

 

 

วันก่อนไปร้าน waterstones ไปเดินดูหนังสือนิทาน มีความรู้สึกว่าอยากจะได้นิทานน่ารักๆสักเล่ม เอามาดูภาพเล่นๆและเอาไว้เป็นแบบวาดรูป แต่ดูไปดูมา จิตใจก็แว้บไปนึกถึงนิทานที่เราชอบมากสมัยเราเด็กๆ ชื่อว่า ‘หนังสือปกเขียว’ – จำได้ว่าตอนอายุประมาณห้าหกขวบ เราเปิดอ่านนิทานเล่มนี้ทุกวัน ในความทรงจำของเรา มันเป็นเรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ไปเจอหนังสือเวทมนต์เล่มใหญ่ๆปกสีเขียว บนห้องใต้หลังคา แล้วเขาก็เอาเวทมนต์มาลองทำดู ปรากฏว่า เขาสามารถแปลงร่างเป็นคนแก่ได้ ต่อมาเขาจึงใช้ร่างคนแก่ไปท้าเล่นการพนันกับพ่อแม่ และใช้เวทมนต์เอาชนะพ่อแม่ทุกเกม จนพ่อแม่หมดเนื้อหมดตัว ทำให้พ่อแม่ไม่กล้าเล่นการพนันอีกเลย (ที่เราจำได้ คือ ในเรื่องพ่อแม่ติดการพนันและเด็กผู้ชายอยากจะสั่งสอน ก็เลยแปลงร่างไปสอน)

 

 

 

ที่เราชอบมากตอนนั้นเพราะรู้สึกว่า ห้องใต้หลังคามันดูลึกลับดี และยิ่งมีหนังสือเวทมนต์ก็ยิ่งลึกลับใหญ่ และอาจจะเป็นเพราะความรู้สึกนี้เองที่ทำให้เราอ่านมันซ้ำไปซ้ำมาได้ทุกวัน คล้ายๆกับอยากค้นหาอะไรที่อยู่เบื้องหลังความลึกลับพวกนั้น รู้สึกเหมือนกับเรื่องมันยังไม่จบ

 

 

 

 

ตอนนี้พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เลยลองมาเสิร์ชในอินเตอร์เน็ตดู เห็นมีหนึ่งเล่มของไทย  (ในเวบที่ขายหนังสือเก่า) แต่ขายไปแล้ว ก็เลยลองเสิร์ชในอเมซอนดู แล้วก็มีขายจริงๆด้วย! (เล่มภาษาอังกฤษนะ) ไม่น่าเชื่อเลยเพราะมันเป็นหนังสือเก่ามากแล้ว พิมพ์ตั้งแต่ปี 1962 เราก็เลยสั่งซื้อมา และเพิ่งได้วันนี้ หนังสือเล่มนี้ ถ้าเป็นของเก่า จะมีขายในราคาถูกมากๆ ตั้งแต่ 0.01 ปอนด์ขึ้นไปถึงสามสี่ปอนด์ แต่ถ้าเล่มใหม่เนี่ย ราคาตั้งร้อยปอนด์เลยเชียว! ก็น่าสงสัยอยู่นะว่าเล่มใหม่ เขาเอามาจากไหน ในเมื่อมันไม่มีพิมพ์มานานแล้ว

 

เล่มที่เราเพิ่งได้มา พอดูข้างหลังแล้วอึ้งเพราะเห็นราคาขายในสมัยนั้นแค่ 45 p ซึ่งเป็นราคาหนังสือที่ถูกกว่าสมัยนี้ประมาณสิบเท่า!! ตอนได้มาเราดีใจมากๆ (ตอนนี้ก็ยังดีใจอยู่เลย) ที่ได้เห็นภาพเดิมที่เคยเห็นสมัยเด็กๆ เรายังจำได้เป็นบางภาพ (แต่ว่าความจำมันก็เลือนรางไปมากแล้ว) และพอมาอ่านอีกทีก็เห็นว่า เล่มนี้มันไม่ได้เหมือนเล่มที่เราเคยอ่านเป๊ะๆ เพราะเรื่องราวมันละเอียดกว่า ยาวกว่า และรายละเอียดบางอย่างก็ผิดไปจากในความจำเราพอประมาณ (เราคงจำคลาดเคลื่อนไปเองแหละเช่น คนที่เป็นพ่อแม่ จริงๆแล้วเป็นลุงกับป้า และเขามีหมาหนึ่งตัวด้วย แต่เราจำไม่ได้)

 

พอลองอ่านใน wiki ก็เลยรู้ว่า คนเขียน – Robert Graves – ปกติเขาไม่ได้เขียนหนังสือเด็ก แต่เขียนพวก poems หรือไม่ก็หนังสืออ่านยากๆของผู้ใหญ่ แต่มีเล่มนี้เป็นหนังสือเด็กเล่มเดียวของเขา (ถ้าอ่านมาไม่ผิดนะ) ก็เลยเข้าใจได้ว่าทำไมนิทานเล่มนี้ถึงมีเนื้อหาแปลกไปจากนิทานเด็กทั่วๆไป

 

เราเคยพูดถึงเรื่องนี้กับเพื่อนเหมือนกัน เพราะบางทีมันก็แว้บๆเข้ามาในหัวเรา ทำให้เราอยากอ่านมันอีกสักที และเพื่อนที่เคยอ่านเหมือนกันก็มี คุ่น และลูกโป่ง ซึ่งบอกว่าชอบมากเหมือนกัน ตอนคุยๆกัน เราก็งงนะ ว่ามีคนอ่านเหมือนกัน เพราะความทรงจำตอนเด็กๆ บางทีมันเหมือนกับเรารู้อยู่คนเดียว คล้ายๆกับความฝัน แต่พอมีคนอื่นมารู้เหมือนกัน ก็เลยแปลกใจว่า เฮ้ย นี่มันเรื่องจริงนี่หว่า ไม่ได้ฝันไป! ไม่แน่นะ อาจจะมีคนรุ่นเราอ่านเรื่องนี้อีกเยอะแยะก็ได้ ถ้าใครผ่านๆมา แล้วเคยอ่าน บอกด้วยนะ อยากรู้!