‘อย่าเอาจิตไปคุ้นเคยกับอกุศล’
เป็นคำแนะนำของหลวงพ่อปราโมทย์ ท่านเล่าว่า ผู้หญิงบางคนชอบทำร้ายตัวเองด้วยการนั่งคิดถึงอะไรที่เศร้าๆเจ็บๆ แบบเลือดออกซิบๆ (อยู่ภายใน) เพื่อความสะใจ ท่านเล่าแบบฮาๆ แล้วก็บอกว่า ‘ไม่เอานะ อย่าเอาจิตไปคุ้นเคยกับอกุศล’ ท่านพูดก็ถูก อยู่ดีๆไม่มีเรื่องอะไร เราจะมานั่งคิดเรื่องเศร้าๆให้จิตตกเล่นทำไม แต่พอเรามาสังเกตสิ่งรอบตัว เอ๊ะ ทำไมมีแต่อะไรต่ออะไรที่มาดึงจิตให้มันตกเล่นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพลง—เพลงส่วนใหญ่ก็เป็นเพลงอกหัก รักไม่สมหวัง บ่นคร่ำครวญถึงชีวิต หรือหนัง ละคร—ก็มีแต่ปัญหา เรื่องเศร้า ผิดหวัง อกหัก ติดคุก ผีๆ ถึงแม้หลายเรื่องตอนจบจะแฮปปี้ก็ตาม แต่ก่อนจะแฮปปี้ก็จิตตกอยู่นาน หรือฟังวิทยุก็มีแต่เรื่องบ่นๆบ่นการเมืองบ้าง บ่นสังคมบ้าง ถ้าออกไปคุยกับคนอื่นๆก็ไม่ต้องพูดถึง คุยกันแต่เรื่องจิตตกเป็นส่วนใหญ่ ดูเหมือนหลายอย่างรอบตัวมันจะดึงจิตเราให้ตกเล่นทั้งวัน แล้วแถมเรายังรู้สึกชินกับมันปนแอบชอบเสียด้วย (โดยเฉพาะตอนดูละคร ฮ่าๆ) คำแนะนำของหลวงพ่อทำยากจริงๆ
อ้อ แล้วก็เคยมีเพื่อนฝรั่งคนนึงเค้าเตือนเราว่าทำปรัชญา ระวังฆ่าตัวตายนะ เพราะนักปรัชญาส่วนใหญ่บั้นปลายชีวิตจะซึมเศร้ามาก หรือไม่ก็อยากฆ่าตัวตาย แต่สำหรับเราปรัชญาไม่ทำให้เราจิตตกเลย แต่ก็ไม่ได้ทำให้จิตดีขึ้น เพราะเวลาทำปรัชญาเราทำไปแบบตายด้านล้วนๆ ฮ่าๆ (สงสัยจิตมันตกจนถึงจุดต่ำสุดจนไม่รู้สึกอะไรแล้วมากกว่านะ)
ปล หลังๆเริ่มให้คุณค่ากับเรื่องธรรมดาๆ หรือเรื่องเล็กๆน้อยๆ มากขึ้น (จากที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจ) ก็เลยลองเขียนบล็อกในเรื่องธรรมดาๆให้มากขึ้นน่ะ
